Storythai

นี่เป็นไดอารี่เปิดตัวเลยสินะ..หลังจากได้ invite จากทีมงาน ต้องขอบคุณอย่างมากมายที่ให้โอกาสได้เป็นส่วนหนึ่งในสตอรี่ไทยนี้  ง่ายๆเลยคือทุกเรื่องต่อจากนี้ที่ได้เขียนไว้ในไดฯเป็นเรื่องที่ไม่เคยมีใครรู้มาก่อนเลยล่ะ  จริงๆ ไดฯนี้มันต้องถูกเขียนตั้งแต่เมื่อคืนแล้วล่ะ แต่บังเอิญเน็ตที่ทำงานมันไม่ connect น่ะ เลยต้องยกยอดมาตอนนี้ แม้ว่าความรู้สึกมันอาจเปลี่ยนไปบ้างแล้ว แต่ลึกๆแล้วมันก็ยังคงรู้สึกเหมือนกลอนที่จะเขียนอยู่..

   เรื่องราวต่อจากนี้ก็เป็นเรื่องของคนคู่หนึ่งที่ได้รู้จักผ่าน internet นี่แหละ หลายๆคนคงคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ใช่ม๊ะ..แหม..ก็คงคิดเหมือนติ๊กแหละนะ แต่ในที่สุดมันก็เป็นไปแล้ว เพราะเราได้รู้จักกันทาง MSN เมื่อ 2 เดือนก่อน ด้วยความบังเอิญเพราะพี่เข้ามาคุยกะพี่ที่ทำงานเดียวกันกับติ๊ก แต่ติ๊กเห็นว่าพี่คุยมาตลอดโดยที่พี่อีกคนไม่อยู่และไม่ได้ตอบกลับ ไอ้เราก็คนดีสงสารพี่กลัวจะนึกน้อยใจว่าเค้าไม่ตอบ เลยพิมพ์กลับไปบอกว่าพี่เค้าไม่อยู่ สุดท้ายพี่ก็เลยขอเมลล์ติ๊กและแอดไว้คุยใน MSN  หลังจากวันนั้นเราก็คุยกันมาตลอดด้วยความรู้สึกธรรมด๊า ธรรมดา มิหนำซ้ำติ๊กเองยังเชียร์ให้พี่จีบพี่ที่ทำงานติ๊กเลย และในความเป็นจริงพี่เองก็ชอบพี่คนนี้จริงๆซะด้วย แต่พี่บอกกะติ๊กว่าพี่ไม่กล้าจีบเค้า  เรื่องของพี่ก็เลยหยุดแค่ความเป็นเพื่อน  แต่แล้ว...จู่ๆเพราะความที่เราคุยกันบ่อยจนคุ้นเคย เราก็เกิดความรู้สึกดีต่อกัน เราต่างรู้สึกเหมือนกัน และเราก็เลยตกลงที่จะลองคบกัน โดยที่เราทั้ง 2 คนยังไม่เคยเจอกันเลย ก็จะเจอกันได้ไงล่ะ พี่อยู่อินโดฯ แต่หนูอยู่เมืองไทย แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เรารู้สึกว่าเราไกลกันเลยนะ เพราะเราจะคุยเอ็มกันบ่อยมาก และถึงแม้จะไม่ได้คุยเอ็ม เราก็จะโทรหากันทุกวัน วันละหลายครั้งซะด้วย ฮิฮิ! เหมือนได้กลับมาเป็นวัยรุ่นอีกครั้ง รู้สึกกระปรี้กระเปร่าซะเหลือเกิน รู้สึกมีพลังชีวิตเพิ่มขึ้นมากเลยล่ะ นี่แหละน้า..ที่เค้าเรียกว่า "อิทธิพลของความรัก" และเราก็ได้คุยกันเรื่อยๆ รู้เรื่องราวของแต่ละคนพอสมควร(มั๊ง) พี่คงไม่รู้สินะ ว่าติ๊กน่ะดีใจแค่ไหนที่พี่รับเรื่องราวของติ๊กได้ เพราะว่าเราพบอุปสรรคตั้งแต่เริ่มต้นเลยล่ะ แต่เราก็ผ่านมันมาได้ เพียงเพราะความไว้ใจของพี่..พี่คะ อยากขอบคุณเหลือเกิน ที่ให้ความเชื่อใจกะเด็กธรรมดาคนนี้ สัญญานะ ว่าจะรักพี่ให้สมกะที่พี่ไว้ใจเลยล่ะ

   แต่แล้ววันนึง ในวันที่เรามีปัญหา พี่คนนั้นก็กลับติดต่อกับพี่อีกครั้งหลังจากหายไปนาน ติ๊กเองกลัวมากเลยรู้มั๊ย  กลัวว่าพี่จะหวั่นไหว และกลับไปคบกับเค้าอีก สุดท้าย..พี่ก็ยังเลือกที่คบติ๊กต่อไป มันดีใจจนบอกไม่ถูกเลยอ่ะ น้ำตาไหลไม่รู้ตัวเลย รู้สึกว่าพี่ให้เกียรติกับติ๊กมากเกินกว่าที่ติ๊กควรจะได้เลยล่ะ แล้วเราก็ติดต่อกันมาเรื่อยๆ จนกระทั่งคุยกันเรื่องแต่งงานเลยทีเดียว แต่ไม่ได้หมายความว่าพี่มาขอแต่งงานหรอกนะ เราคุยกันในด้านทัศนคติ กะมุมมองมากกว่า ว่าไปกันได้รึป่าว จนหลังๆนี้ที่เรารู้จักกัน พี่เองไม่สบายบ่อยมากเลย หลายครั้งที่ติ๊กโทรไป พี่เองกลับไป admit อยู่ที่รพ.ประจำอำเภอที่อินโดฯด้วยเรื่อง ปวดท้องน่ะ  ติ๊กเองเป็นห่วงพี่มาก แต่ทำอะไรไม่ได้เลย หงุดหงิดตัวเองชะมัด นึกอยากจะนั่งเครื่องไปอินโดฯซะตอนนั้นเลย แต่ก็ทำไม่ได้ ทำได้แค่โทรฯหา โทรไปให้กำลังใจพี่เท่านั้นแหละ แต่พี่ก็คุยได้ไม่มาก เพราะปวดท้องตลอดเลย พี่เข้าออกรพ.อยู่หลายครั้ง จนในที่สุดพี่ต้องกลับมาเมืองไทยทันที จากเดิมที่จะมาเดือนหน้า เพราะว่าจะได้กลับมาตรวจร่างกายให้ละเอียดว่าเป็นอะไรมากรึป่าว..และเมื่อวันที่18/6/51 พี่ก็เดินทางจากจากาตาร์มากทม. โดยที่เราได้คุยกันครั้งสุดท้ายตอนก่อนพี่จะขึ้นเครื่องที่จากาตาร์  และหลังจากนั้น...เราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย

   พี่รู้มั๊ย?เวลา 10 กว่าชม.หลังจากนั้น ติ๊กเองไม่สามารถติดต่อพี่ได้เลย เพราะเบอร์โทรพี่จะใช้ไม่ได้เพราะมาถึงไทยแล้ว ติ๊กเองต้องฝ่ายรอให้พี่ติดต่อมาก่อน แต่แล้ว...ก็ไม่วี่แววว่าจะมีใครโทรเข้ามาเลย พี่ไม่คิดจะโทรหาติ๊กเลยแม้แต่ครั้งเดียว ทรมานที่สุดเลย

  เมื่อคืนติ๊กมาทำงานตอนเที่ยงคืนด้วยความรู้สึกเป็นห่วง สับสน กระวนกระวาย เหมือนคนไร้สติยังไงไม่รู้ มันคิดไม่ออกว่าการที่พี่ไม่โทรมาเพราะอะไร เพราะพี่ปวดท้องจนต้องเข้ารพ.อีกรึป่าว หรือมีเหตุร้ายแรงอะไรบ้างมั๊ย หรือเพราะพี่มีใครรึป่าว เท่านั้นแหละ คิดแล้วก็อยากจะร้องไห้เลย เมื่อคืน..นอนไม่หลับทั้งคืน เป็นห่วงพี่ที่สุดเลย จนต้องลุกมาขีดๆเขียนๆเพื่อให้หายฟุ้งซ่าน ไม่รู้ว่าคนดีจะรู้บ้างมั๊ยนะ ว่าหนูคิดถึงแค่ไหน และขอแค่ให้คนดีติดต่อกลับมาแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว....

                                     รักเหลือเกิน

                                         ติ๊ก